Benbellen Farmstay Nieuwe boerderij en nieuw beroep
Peter is een lange en rustige man, die op een beheerste manier spreekt, bijna als een ervaren zakenman, gesterkt door zijn ervaring en jaren van studie. Hij dwingt vanzelfsprekend respect af. Zelfs met mijn tien jaar ervaring in de gastvrijheidssector kan ik niet anders dan hem als een ware meester zien, en mijn niveau voelt ineens een stuk lager aan.
‘s Ochtends vertrekken we naar een golfwedstrijd. Mijn eerste stap op de green, mijn eerste afslag (of beter gezegd, een graszode die ik wegsla). De wedstrijd is bijzonder spannend tussen de vier "musketiers", en ik neem de foto's en de buggy voor mijn rekening. De sfeer is warm, als tussen oude vrienden. Peter speelt en wint. Ik voel me op dat moment een beetje een coach. "You got it!" Maar de zon brandt fel, en het ijskoude bier roept. Na negen holes en vier kilometer lopen ga ik naar de bar van de club voor een "Guinness" met uitzicht op de bowlingbaan.
Peter blijft echter geconcentreerd op zijn werk. Methodisch, een beetje langzaam, maar enorm efficiënt. Hij verzorgt voornamelijk het ontbijt, de desserts en het maken van de jam. Hij vertelt me over zijn vak en het "flashing money" – nog twee jaar voordat hij die eindeloze rit naar Sydney niet meer hoeft te maken.
Zijn internetverbinding is wisselvallig. Peter verwacht echter niet veel meer. Zijn kantoor is ruim, met een prachtig uitzicht op de oprit en het kippenhok. Het is een rustige plek, ideaal om te schrijven en te werken.
De houtkachel in de eetkamer is voldoende als bijverwarming deze winter. "Het wordt hier nooit kouder dan nul," vertelt hij me. Misschien zou een piano goed passen naast de bank in Engelse stijl, maar ik realiseer me dat sinds ik er zelf een in mijn eetkamer heb, ik er altijd naar zoek bij anderen. Een prachtig instrument, dat bovendien een bijzondere sfeer brengt tijdens het improviseren.
En dan zijn er die twee nimfen, die me aankijken als de Mona Lisa. Ze bevinden zich op ooghoogte en lijken uit een andere wereld te komen, ver weg van dit Australische avontuur, zo geïsoleerd van alles.
Sherry en Peter zijn nu twee jaar open en hebben hun eigendom prachtig ingericht, met uitzicht op de vijvers en de weiden waar lama's en koeien grazen. Ganzen en eenden lopen vrij rond, wat de plek de sfeer van een Ark van Noach geeft. Het hoofdgebouw, op palen gebouwd, is volledig van hout. Vanuit daar heb je een adembenemend uitzicht op de vijvers, de weilanden en het eucalyptusbos. Hier is alles groen, het leven is goed in Benbellen!
Kaiser, de oude hond van het huis, zoekt zijn plekje. Soms binnen, soms buiten, hij blaft twee keer bij de aankomst van elke bezoeker en gaat dan weer liggen. Caroline is bang voor honden... en natuurlijk kiest Kaiser ervoor om precies aan haar voeten te gaan liggen.
Sherry gelooft niet in God. Volgens haar zijn we hier maar tijdelijk, en moeten we er niet te veel waarde aan hechten. Ze vertelt me dit terwijl ze in haar enorme Toyota een heuvel op rijdt, uitkijkend over de zee bij South Brother. Sherry's energie is zo intens dat ik haar nauwelijks kan bijhouden. Gelukkig is Caroline rustiger en past zich snel aan, zodat ik diep kan ademhalen in de hoop dat het helpt tegen de scherpe bochten.
Terug in "Benbellen" is er een stel uit San Francisco gearriveerd. Sherry staat onder de douche, dus verwelkomt Caroline hen. Al snel ontstaat er een mooie klik. Donna, ongeveer 55 jaar en van Japanse afkomst, is al bezig met de tafel dekken. Stephen, een juwelier, heeft de boeken uit de bibliotheek gevonden en heeft zich in de leeshoek genesteld, een plek die je meteen in een unieke sfeer onderdompelt.
Vanavond zijn Sherry en Peter onze gasten. Op hun advies gaan we naar een Thais restaurant aan zee. De serveersters zijn niet alleen charmant maar ook efficiënt. De maaltijd is heerlijk en de wijn, aanbevolen door de ober, is perfect. Ik ben veroverd door Australië. Ik kom terug!
Benbellen Farmstay in Hannam Vale, New South Wales, Australië - Kaart 
