Vanaf L'Etoile gaat u in de richting van het centrum van het dorp, en volgt u vervolgens de weg naar Villefort. Rijd door tot aan de rotonde van Pradillou, sla rechtsaf en direct weer linksaf de D573 op richting Les Fagoux. Steek bij Nicoulaud de brug over de Borne over en klim ongeveer 500 meter naar Laval-d'Aurelle. Sla linksaf de smalle weg in via Hubac naar de D4. Sla rechtsaf tot aan de Col du Chap del Bosc. Sla op de pashoogte linksaf de D403 op en rijd 7,8 km in de richting van Loubaresse, langs het Croix de la Femme Morte en de brug van Bournet. Neem in Loubaresse het weggetje D301 naar Borne, via de Mas de Truc. Klim naar de Col de Pratazanier en sla bij Fourmarèche linksaf de D19 op richting Luc, via Saint-Étienne-de-Lugdarès en Huédour. Sla bij de D906 linksaf in de richting van La Bastide-Puylaurent en rijd 1,7 km door. Neem daarna schuin links de D76 via Pranlac, waar u het kleine bruggetje over de Allier passeert dat de Lozère van de Ardèche scheidt. Dit wordt de D154, die u volgt tot aan Rogleton, langs Laveyrune. Sla ten slotte linksaf de D906 op om La Bastide-Puylaurent te bereiken.
Afstand: 60,5 km. Maximale hoogte: 1222 m. Minimale hoogte: 626 m. Totaal hoogteverschil: 1215 m.
IGN-kaarten: Langogne (2737E). La Bastide-Puylaurent (2738E). Largentière la Bastide-Puylaurent Vivarais Cévenol (2838OT).
In deze streek delen de Haut-Vivarais en de Bas-Vivarais de ruimte, waarbij de eerste zich in het noorden verheft en de tweede zich naar het zuiden uitstrekt. De bergen van de Vivarais vormen de stenen wachters aan de oostgrens van het Centraal Massief. De toren van Saint Laurent-les-Bains, een ware stenen schildwacht, rijst trots op vanaf een rotspunt dat uittorent over het dorp. Gebouwd in de 9e eeuw, heeft ze de eeuwen doorstaan en haar zes verdiepingen worden door de dorpelingen als een heiligdom bewaard. Genesteld op de hoogten van de Borne-vallei, wordt het dorp gekroond door de granieten majesteit van de Trois-Seigneurs, waarvan de hellingen afdalen tot aan de daken die ze van meer dan honderd meter hoogte overzien, wakend over de zielen beneden. De faam van de thermale baden van Saint-Laurent-les-Bains gaat terug tot de Romeinse tijd; het water van 53°C wordt geprezen om zijn therapeutische eigenschappen. De bron van Saint-Laurent, ontsproten uit de vulkanische ingewanden van de aarde, wordt al sinds de middeleeuwen geroemd om haar heilzame werking. De behandelingen — zoals gewichtloze modderbaden, douches in het thermale zwembad, kompressen en sessies in het vaporarium — worden gegeven in de beslotenheid van drie thermale badhuizen, waar het water door ondergrondse kanalen stroomt om genezing en troost te bieden aan de vele jaarlijkse bezoekers.
Ooit domineerden vier torens de hoge bergen van deze koude streken: de toren van Loubaresse, van Borne, van Saint-Laurent-les-Bains en van Luc. Op donkere nachten schitterden vanaf hun toppen de vlammen van een immens vuur; lichtgevende bakens die de wijde omtrek verlichtten en dienden als waarschuwingssignalen tijdens de frequente en rampzalige feodale oorlogen tussen heren onderling. Van deze vier torens is er al één verdwenen. Gelegen op 1242 meter boven de zeespiegel, op de uitgedoofde en opgevulde kratermond van een van de oudste vulkanen van de Vivarais, had deze toren de tand des tijds doorstaan. Van veraf zorgde zij voor een uiterst schilderachtig en indrukwekkend effect in het landschap. Maar nog geen vijf jaar geleden liet een man, die weinig op had met oude ruïnes, de toren tot de grond toe afbreken om de materialen te hergebruiken voor de wederopbouw van de parochiekerk van Loubaresse. Van Les Chambons naar Loubaresse — een dorp dat destijds uitsluitend werd bewoond door muildierdrijvers: robuuste en dappere bergbewoners die de moed en vaardigheid (zij het misschien iets minder de gratie) van Andalusische muildierdrijvers bezaten — en van Loubaresse naar Chat-del-Bos, verdwijnt plots elk breed, uitgesleten pad. Voor u liggen enkel nog weiden en velden, waar mens en dier zelf hun weg moeten zoeken.
Het kasteel van Luc vindt zijn oorsprong in een zeer ver verleden. Het werd gebouwd op een plek die ooit door de Kelten werd bewoond, aan de rand van het uitgestrekte bos van Mercoire, met daarachter het verborgen en mysterieuze Tanargue-massief. De bouw vond plaats tussen de 6e en de 10e eeuw, in een tijd dat de Gévaudan een onafhankelijke provincie was, verdeeld in acht baronieën. Het kasteel was eigendom van de heren van Luc, die verbonden waren aan de machtige baronnen van Randon en via hen aan het Huis van Joyeuse, een van de meest illustere adellijke families van Frankrijk. De heren van Luc stonden bekend om hun moed, vroomheid en rechtvaardigheidsgevoel. Zij bezaten het privilege om munten te slaan, belastingen te heffen, recht te spreken en oorlog te voeren. Hoewel ze gerespecteerd en gevreesd werden door hun vazallen, toonden ze zich ook genereus en beschermend voor de behoeftigen, zieken en pelgrims, die in hun kasteel onderdak en bijstand vonden.